Mostrando postagens com marcador Noite Negra. Mostrar todas as postagens
Mostrando postagens com marcador Noite Negra. Mostrar todas as postagens

sexta-feira, 9 de setembro de 2011

VISLUMBRES DE CONSCIÊNCIA

NÃO SE PODE DAR UM SALTO
            QUÂNTICO
SEM ANTES DESCER ATÉ
O MAIS PROFUNDO
DOS SEUS INFERNOS...

ATÉ QUE O REI SEJA
            MORTO....
NÃO SE CONSTROE
UM NOVO CASTELO.....

            
ENQUANTO HÁ TANTAS
VOZES NAS TORRES....
O FOSSO NÃO SÉCA
PARA INICIAR A CAMINHADA...

SÃO LONGOS CAMINHOS
POR LUGARES ERMOS, SECOS,
                     FÉTIDOS....CALADOS....
CHEIOS DE LESMAS
                DE LODO....

É GRANDE O TRABALHO
DA LIMPEZA DA CARNE
                   ESFACELADA....
DA ALMA SUFOCADA....
DE DORES E MENTIRAS
DORES E ILUSÕES.....
COMER AS PRÓPRIAS VÍSCERAS
E NÃO COMPREENDER
            O ROMPIMENTO.....


SUBIR
          DESCER
OMBROS ARCADOS
COM SACOS 
DE CIMENTO E CAL
CONSTRUIR O
      "TUMULO"
PARA QUE O REI
POSSA (RE)NASCER
COM UM SUAVE PERFUME
DE UMA "ROSA".





domingo, 4 de setembro de 2011

MEDO

QUANTO PESO.....
                  INADEQUADO...
MAS....O QUE FAZER....


O MEDO VIOLENTA
                 MATA....
                 NÃO ACODE.....
                 NEM AO SOCORRO DO EU
                 NEM AO SOCORRO DA ALMA.....

HÓ MEDO TERRÍVEL
DE NÃO TER FEITO O QUE DEVERIA
OU ORGULHO DE NÃO TER FEITO
O MELHOR QUE PODERIA......

ÀS VEZES A TRISTEZA
DÓI TANTO, TANTO
QUE SINTO O SANGUE
ESCORRER PELA JANELA
INDO UNIR-SE AOS RESTOS
                DA CALÇADA
                MACHUCADA....


NEM AS LÁGRIMAS
           NÃO ALIVIAM
NEM OS BEIJOS.
            TODOS SE CALAM




SER SÓ

        SÓ
É COMO TER UM MUNDO INFINITO
                                    MUDO
                                    CALADO
                                    ACHATADO
                                    SENTADO
                                     ADORMECIDO

SER SÓ....É NÃO SENTIR
                                    AS VIBRAÇÕES DA VIDA
                                     QUE PASSAM PELAS
                                                               VIDRAÇAS QUEBRADAS
                                       
                                      PELAS PEDRAS JOGADAS
                                                                 COM TANTA DOR.....
 
                               
                                    DOR DE AMOR
                                    DOR DE MÃE
                                    DOR DE FILHA
                                    DOR DOIDA
                                    DOR DE SER
                                    DEVIDO AO NÃO SER.....
         
                                 
                                  SER SÓ....
                                          SÓ..
                                  APESAR DE TANTAS
                                                        TANTAS
                                                   PRESENÇAS....
                                  O CORAÇÃO,,.
                                                   CALOU-SE.....
                                       


                                       
   

sexta-feira, 10 de junho de 2011

TRISTEZA

Passou por mim
            /e/
fui cavar a terra.

Com a enxada
         cansada
não pude arrancar
as raizes que me
          devoram
fazendo-me chorar.

Correndo pelos bosques
procurando ajuda
             vieram as tuas
              mãos
para desvencilhar os cipós
que me acorrentam os pés.

A volta da dor
novamente seca...
seca, quebradiça...

O longo corredor
sem sonhos
aterrador...

seca
folha levada...
sem vontade de nada,
plantada em terra árida...

O corredor mais comprido...

:: Val L. Paitach ::

quinta-feira, 9 de junho de 2011

FORMIGA?

caminhos tortuosos
              chagas...
buscas milagre?

Onde as larvas
         que abrasavam
          a vida...
          os seres?

O mundo explode
             /e/
         num só eco
transformam-se as vozes
         dos homens que
           caminham surdos
            a própria voz.

Levanta-te
            anda
             toma
ouça os seus lamentos
lambe as suas chagas...
coma os seus restos
arrota as suas
            pragas
transforma-te em
            Formiga....

:: Val L. Paitach ::

terça-feira, 7 de junho de 2011

DESENCONTRO

              Nos encontramos
                     em uma estrela
                     que pressentiu
                      sua morte
                                   /e/
                      nos trouxe
                       a terra.

            Nosso amor
                      cresceu
                      doce como o mel,
                      eramos pão e vinho.
                      Fomos felizes
                      tanto...tanto tempo.

             De/repente...
                     A união quebrou-se.

                      Hoje estamos nos
                              procurando
                                     /e/
                     nos perdendo
                     cada vez mais.

             Não rimos mais
                     das mesmas coisas
             Não cantamos
                     as mesmas músicas.

             Qual é o teu caminho?
              Onde está o meu?

              Procurei o teu amor
                       estavas frio
              Procurei o teu amor
                       disses-te Não.

             Também morri,mas,
                            como?
              Parece um encanto...
              nascemos da mesma
                             estrela.

              Diga-me
                      onde estás?
                     Procura-me.../ou/
              terei de achar uma
                        nova estrela
                        para morar?


                   :: Val L. Paitach ::

               

segunda-feira, 6 de junho de 2011

PROIBIDO

            É doce
                maravilhoso
                poder sentir
                          saber
                          gerar
                       o amor.

            É uma dor forte
                       que corta
                        os ventos
                        não poder
             ter este direito.

             Fechar-se
                    num quarto escuro
                    amordaçar a lingua
                    para não gritar
                             ao mundo
                              esta falta
                              de poder ser
                              livre e amar.

           Pensar
                  que de mim
                         de ti
                   poderá nascer
                         o sol.

           Um sol
                  proibido
                 pelos homens
                 pelas leis
                 por nós
                 para nós.

           Amigo!
                 encontrei-te na
                 noite escura
                 na minha noite.

          Amigo, irmão, vida
                 me deste a luz
                        Agora
                  mostra-me o caminho.

         Quero misturar
                   minhas lágrimas
                          as tuas.
          Quero crescer
                    Eu posso andar
                     sei que possa
                  /só/ não sei como.

          Eu tenho você
                   e a escuridão
                         desaparece.

         Amigo,
                dê-me a sua mão
                /e/ com certeza
          não verei mais olhos
                esbugalhados.
          Não terei medo
                  de cair
                  quebrar-me.
         Não terei medo
                  dos homens
                   dos monstros que criei.

         Agora, mostre-me o caminho.

                  Há muito
                  nossas almas
                  se encontraram.
                  Há muito senti
                   o teu riso

         Ajoelho-me
                  diante de ti
                   e peço a Deus
                  que este amor
                   tão puro
                   seja guardando
                   em seu seio.  

                 :: Val L. Paitach ::

sábado, 4 de junho de 2011

É TARDE?

           Vida é urgente
            Minha cabeça!!!
                     não dá!!!
            É preciso acertar o passo
            É preciso encontrar
            É preciso que tudo se torne...
            A vida é urgente.

            Onde estou?
             O que eu Sou?

             Quem são os outros?
              Por que aqui estamos?
              Para onde vamos

.             Estaremos andando
                         como loucos
                         desorientados,
                          sem rumo.

               É preciso traçar
                           uma meta
                           segui-la....
               É tarde...
                           faze-lo amanhã;
                                    hoje.

               É tarde
                tudo grita
               meu corpo
               minha alma...
             
           Onde está o meu lugar?
            Não pode ser só isso!!!

            Quero RESPOSTAS
                         AGORA...

            É tarde???

:: Val L. Paitach ::

sexta-feira, 3 de junho de 2011

VELHICE

            Uma linha
                    começa a desintegrar-se
                    quebrando-se
                     a cada por do sol

                      ela ira...
                            /e/
                           nós
                      ficaremos
                       com os olhos vazios.

                       Já se faz escuro,
                                    porem,
                        ainda existe um leve som...
                                     mas,
                         as respostas misturam-se...
                                      É tempo de seca
                                       É tempo de dor
                                       As portas se fecham
                                                e o Silêncio
                                                 corta o vento.
 

                                                                                    :: Val L. Paitach ::

PERDIDA

             Quero me perder
                        me chocar
                        no espaço
                        no mar
                        na noite.

             Sofrer
             chorar
                       reagir
                        acorrentar-me;
                               /mas/

              Quebrar tudo
                       criar
                       recriar
              buscar-me no infinito.

              Desterrar-me
               sair do túmulo.

               esconder-me.
                       tentar
                             ver
                           sorrir
            nascer com as flores
            morrer com as flores
                        cegar-me
                         com a noite

            Acordar com as estrelas
                           contorcer-me
            trasformando-me
                           em relva
                           em árvore.

         Confundir-me
                           com o céu
         Derramar
                        lágrimas
                         risos
                         luz.

            Vomitar sangue
                         estrelas
             Desabrochar
                       com o
                       perfume das flores.

           Cair na lama
           cobrir o corpo de
                       úlceras...

          Entregar-me
                       a cães famintos.

          Arrebatar-me
                     tudo, nada
                      possuir
                      matar,morrer
                      perder /mas/
                       um dia chegar
                                a
                       mim mesma.
                          
:: Val L. Paitach ::

ALGEMADA

             A cama está fria
                         Sou como uma pedra
                                        gelada.


              Encontro sangue
                         nas calçadas
              Os passos dos homens
                          confundem-se

                           Seus risos
                            partidos
                            algemados
               são gritos de dor
                            na volúpia
                             dos desejos
                                         de
                              dentro
                               arrancados.

                               são ossos
                                     ocos
                                que se perdem
                                      no
                                   ESPAÇO.

:: Val L. Paitach ::      
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...